میان دو حجم سرد...
نویسنده : مهدی ملک - ساعت ٩:۳٦ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٧/٦/٢۳
 

سرد می گذرد...

چون اولین ساعات آغاز عصر یخ بندان.

میان دو حجم سرد

دو قطب

و عبور از نصف النهاری که از آن گریزی نیست.

در هیاهوی پوچ عصر عدد زده

هنوز طرح معصوم دختری ست

که از صدای سوت قطار می ترسد

و اعداد را برای شمارش ستاره ها می خواهد.

میان دو حجم سرد ، آغوش دستانش ، حلقه ای استوایی به

گرد قامت سرد من می بافد...

بهار ١٣٨٧


 
 
شعری تازه
نویسنده : مهدی ملک - ساعت ۱۱:٤۱ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٧/٥/٢٦
 

تقدیم به هنرمند گرامی : خانم ثابتی

 

 

زخم خورده ها را اگر در قمقمه ات اشکی هست ، نثار کن !

ای ابر دل چرکین

بر زمین ترک خورده  خانه ما

                                             گریه بی اختیار کن !

قفل از لبان وا کن که گر سکوت مرهم بود

آذرخش بی صدا می درخشید و پنجره برای خواب محتاج لالایی باران نمی نشست !

ای سوگوار مادرزاد !

بر این زمین خشک نفرینی

واژه ای گر به سینه داری بکار و به اشک آبش ده

مگر درخت استواری سر برآورد روزی به قامت فریاد !

 

 

 


 
 
کوچه میعاد
نویسنده : مهدی ملک - ساعت ۱:٥٠ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٦/۱۱/٢٤
 

برای عزیزم کامران و یاد شب های نصرت خوانی !

گل کرده بود شکوفه یاس در بلندای دیوار کوچه میعاد .

 

نسیم  به پیشواز باران بوسه و لبخند

 

به شانه های ترک خورده  دیوار دست می کشید.

 

زمان چنان فشرد که ثانیه ها

 

به شکل ذرات ساعتی از شن

 

رسوب کردند در انتهای زیر سیگاری خالی.

 

کلاغی ز شاخه ها پر زد.

 

مردی در استخوان و رگهای خود زنجیر شد و پوسید.

 

باد سرد پاییزی

 

دیوانه وار

 

خود را به شیشه پر غبار خانه می کوبید.

 

چه کوچه خالی بود

 


 
 
خورشید بانو
نویسنده : مهدی ملک - ساعت ٩:٥٤ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٦/۳/٢٤
 

برای فریبانو  به پاس صبوری هایش !

*******************************

۱)

ابرهای عقیم بی باران

کبریت های نم کشیده آذرخش

طبل های توخالی تندر

و مردی که تا نبینند اشک هایش را زیر باران می زند پرسه..!

۲)

صدای فروچکیدن چهره مذاب مرد

در مرداب آینه های تو در تو

و بوی غریب تنهایی

از چهره ای که در عمیق آینه ها می شود تبخیر !

۳)

خورشید بانو !

در زیر باران دلتنگی ام قدم بردار

تا رنگین کمان را بر آستانه دری که می گشایی..نظاره کنیم .

 


 
 
 
نویسنده : مهدی ملک - ساعت ٧:٥۱ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٤/۱۱/۱٤
 

سلام بر همه دوستان خوبم.

به جای مقدمه...............

همه ما در زندگی به دنبال هدفی هستيم که کمال رسيدن به آن را خوشبختی می دانيم.

اما به اعتقاد من اين سرنوشت سر به مهر است که بر ما تحميل می شود.در مقابل برخی چيزها که دوست نداريم مقاومت می کنيم مثل پيری يا مرگ اما دير يا زود عصيان ما به شکست ختم می شود و ديگر مسائل چون عشق و...شعر ! هم خواسته يا ناخواسته بر ما تحميل می شود...کدام يک از عشاق نامدار تاريخ را می شناسيد که ابتدا معشوقش را انتخاب کند و بعد بر او دل بندد ؟!...

بگذريم ...با دردواره ای از نصرت رحمانی دلتنگی های خود را آغاز می کنم.

......اميد بی ثمران در ته نگاهش بود !

            چه گفت ؟

                           هيچ............!

                   و هيچش مرا سوخت

                                                  سوخت...آبم کرد.

                     حريق باد ..

                                    حريق هيچی و پوچی و بی هدفی

                                                                                  تشنه سرابم کرد !؟

                                 هنوز می سوزم

                                                         هنوز...........

                                                                           هنوز.....!

                                    


 
 
صفحه قبل →